Waar zijn onze straffe gidsen?

Ooit was er de regenboog. Blijheid en optimisme over de mix tussen allochtonen en autochtonen. Samen muntthee drinken en couscous eten. Vlamingen die warm werden van romantiek. Allochtonen die na de thee weer naar hun vochtige en veel te kleine huizen moesten. Verder weinig verandering.

Die droom is uit elkaar gespat. Muntthee is geen medicijn voor multi- of inter- of welk culturalisme ook. Samenleven, ongeacht met wie of waar, vraagt van alle partijen energie en moed. Iedereen moet zoeken naar eigenheid en dus veranderingsweerstand, naar openheid en dus veranderbereidheid. In de thee zit enkel munt, geen oplossingen.
Waar de tocht moeilijk is, snakt iedereen naar ervaren gidsen. Regeringsleiders bijvoorbeeld, die visies in praktijk brengen wars van internationale bon ton of lokale stemmenwinst. Maar een voor een geven ze op. Merkel in Duitsland. Cameron in de UK. De Nederlandse minister van onderwijs Marja van Bijsterveldt, nadat ze jarenlang met de christendemocraten tegen segregatie vocht. Bij ons Leterme. En nu ook Mieke Van Hecke van het katholieke onderwijs. Wat vroeger ‘moeilijk’ heette, noemen zij nu ineens ‘hopeloos en onmogelijk’.

Hun verklaringen lijken ‘eindelijk’ de waarheid onder ogen te durven zien, maar zijn je reinste ontkenningspolitiek. Samenleven met mensen met verschillende achtergronden is een gegeven. Ze allemaal terugsturen is geen optie, wel? Tegelijk elk initiatief opgeven zal enkel leiden tot verregaande gettovorming, met nog meer problemen.
 
Als Gentenaar voel ik me door die negativiteit sterk geraakt. Mijn stad heeft haar uitdagingen, maar ook haar sterke verhalen. Ik noem er slechts drie. De sociaal-artistieke organisatie Victoria Deluxe is flexibeler dan een school en vertrekt, als elke warme thuis, van ieders sterktes en realisatiedrang. Tegelijk trekt ze kordate grenzen als het de groep te veel wordt.

Istiklal is een Turks jeugdhuis waar jongeren verzamelen blazen om elkaar te redden van de drugs en de criminaliteit in het Rabot. Ze zoeken contact met andere verenigingen in Gent.
En de Feniksschool in de Brugse Poort heeft een veranderingstraject van tien jaar achter de rug, waarin ze evolueerde van concentratieschool naar een gezonde mix van de wijk. Haar succes? Op elk moment streven naar kwaliteit voor iedereen. Voor sommige leerlingen was dit methodeonderwijs, voor andere ‘klassiek’ onderwijs. De directie begeleidde de overgang minutieus: in kleine maar belangrijke stapjes, met snel optreden tegen negatieve opmerkingen van autochtonen en allochtonen, door positieve evoluties te benoemen bij ouders en kinderen.
 
Deze organisaties hebben gemeen dat ze streven naar kwaliteit door groei voor hun leden en kordaat leiderschap. Ik hoop dat onze hoge gidsen hun visie als leidraad nemen.
 
Resul Tapmaz, schepen te Gent

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s