Het recht om te trouwen

Eindelijk. Een onderzoek – en een krantenartikel – dat identiteiten van mensen genuanceerd en constructief naar voor brengt. Het artikel over de ‘geïmporteerde’ huwelijkspartners van DM 31/01 nuanceert. De problematiek van gezinshereniging is niet iets van de allochtonen, maar verschilt naargelang je Marokaan, Turk, of Pool bent, man of vrouw, jong of oud, hoog- of laaggeschoold. Omwille van die insteek alleen al verdienen dit artikel en dit onderzoek een pluim. Want zo’n boodschap brengen is moeilijker dan een discours  brengen   in de trant van  ‘de allochtonen moeten maar leren dat er hier geen plaats is’ of ‘de allochtonen moeten zich aanpassen aan ons’ en  zeggen dat er een ontmoedigingsbeleid gevoerd moet worden.
 
In werkelijkheid zijn er vele dynamieken die door elkaar lopen, die elkaar versterken en die elkaar tegenwerken. De gemiddelde scholingsgraad in vele landen van herkomst stijgt, dus de partners uit het herkomstland kunnen hoger geschoold zijn. Naast “Turk” of “Vlaming” of “Thai”, zijn individuen Gentenaar of Luikenaar, man of vrouw en zo verder. Dit wordt belangrijker in het leven van individuen. Het is dan niet onlogisch dat de tendens van Turkse huwelijken ombuigt. Vroeger werden de meeste huwelijken in Turkije voltrokken. Nu zijn er meer en meer Turken die elkaar in Vlaanderen of België ontmoeten.
 
Beleid
Cruciaal in een duidelijk beleid over gezinshereniging is dat iedereen het recht moet hebben om oprecht te trouwen met wie zij/hij wil. Partijen die stellen dat het per definitie noodzakelijk is om gezinshereniging af te bouwen, vergeten dit fundamentele recht. Vervang ‘Turkse jongen en Turks meisje’ in ‘Vlaamse man en exotische vrouw – excuseer de term, overgenomen uit het artikel’, en het moge duidelijk zijn dat iedereen recht moet hebben om oprecht te trouwen met wie hij of zij wil.
 
Concreet betekent dit dat we moeten inzetten op twee pistes: sensibiliseren in het land van herkomst en sensibiliseren en ondersteunen in België.
Het is belangrijk dat er contacten gelegd worden met de juiste instanties in het land van herkomst. Deze instanties kunnen een informatieverstrekkende rol opnemen zodat mannen of vrouwen die wegtrekken om te huwen weten aan welk avontuur ze beginnen. Vele steden, universiteiten en werkgeversorganisaties in Turkije zijn vragende partij om sensibiliseringscampagnes op te zetten en zo hun talentvolle jongeren ‘thuis’ te houden en zo de braindrain te vermijden.
 
In Vlaanderen moet er gesensibiliseerd en ondersteund worden. Hoewel meer en meer Turken van bij ons met elkaar in het huwelijksbootje treden, kan het beleid mensen nog bewustmaken van hun soms aanwezige reflex om een buitenlandse partner te zoeken. Mensen waarvan hun huwelijk na verloop van tijd door omstandigheden afloopt – en dat zijn er volgens het onderzoek toch een substantieel deel – moeten steun vinden om hun leven verder te kunnen opbouwen.
 
Enkel op deze manier zal het recht om te trouwen een meerwaarde betekenen voor onze regio en de verschillende landen van herkomst. En die winwin kunnen we alleen maar bereiken door een verregaande samenwerking.
 
Resul Tapmaz, schepen in Gent
Karin Temmerman, federaal volksvertegenwoordiger

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s